Een mailtje van Gwenny Cooman, met een stand van zaken van de sportpoëzieroute in Oostende. Eén van mijn wielergedichten – “Cyclocross” – werd geselecteerd om daar een permanente plek te krijgen, maar het is lang geleden, misschien wel twee jaar, dat ik daar nog iets van gehoord heb. Tien gedichten zijn al op een kunstzinnige manier gerealiseerd en staan in het sportpark De Schorre. Vorige zomer hield ik er tijdens een fietstocht even halt. Voorwaar een mooi initiatief. Een gedicht van Willie Verhegghe langs de balustrade van de velodroom, het gedicht ’Finish’ van Frank Pollet op een metaalplaat met doorkijk op de finishlijn van de atletiekpiste, het gedicht ‘Voetbal’ van Toon Hermans op een mooi geïllustreerde plaquette. Origineel, leuk, lovenswaardig. Mijn gedicht is nog niet klaar, maar wel in uitvoering, laat Gwenny Cooman mij weten. “Na afwerking van de zes laatste gedichten, maken we ook een foldertje/wandelkaart met info over de sportpoëzieroute, de dichters, de locatie. Op 29 januari 2009, Gedichtendag, zal het hele project gerealiseerd zijn en voorgesteld worden. Het was inderdaad een lange tocht, maar het wordt vast een mooie finale.” – zie www.oostende.be
Al even potsierlijk is de affiche voor het 4de na-Tour Broker criterium in Diksmuide, dat zal plaats vinden op dinsdag 29 juli. Het was ongetwijfeld de bedoeling daar als blikvanger een juichende Tom Boonen in groene trui op te plaatsen. En wellicht stonden de persen al drukkensklaar toen plotsklaps het nieuws kwam over het snuifje waaraan de renner zich halfweg juni te goed deed. Neen, dat konden de organisatoren niet maken. Boonen geweerd uit de Tour en dus evenmin Boonen in een na-Tourcriterium, laat staan op de affiche voor zo’n criterium. Dus werd blijkbaar in allerijl een noodoplossing uit de toverhoed gefotoshopped. Het hoofd van Boonen is vervangen door dat van een blondine. Bovendien werd het kind ook nog gedrapeerd met engelenvleugels. Het resultaat is een bijzonder onnozele prent: een meisje met forse torso, dito dijen en vooral die groene koersbroek waarin zich iets van een fietspompje lijkt af te tekenen. . .
Ons straatje ligt vandaag blijkbaar op het parcours van een gezinsfietstocht. Om de haverklap komen groepjes langs. Mensen in zondagse zomeroutfit, op mooie stadsfietsen. Daartussen één man, evenzeer op een stadsfiets, maar uitgedost met spannend koerstruitje en broek van Quick Step, witte sokjes en zwarte moccassins. Potsierlijk.
Vanochtend bij de bakker hoor ik een man vertellen over hetgeen hij zopas heeft gelezen in zijn ochtendkrant. Een open brief van Johan Museeuw waarin hij vraagt dat Tom Boonen dringend klaarheid schept over zijn cocaïnegebruik. Ik dus stante pede naar de krantenboer, want het gaat om een dagblad dat zich nooit wil of zou bezondigen aan een vleugje sensatiezucht, zich nimmer laat ringeloren in een goedkope vedettecultus, laat staan ook maar één leugentje de wereld instuurt. En geef toe, een open brief van de tot voor kort zo timide, bijwijlen bijzonder stugge ex-wielerkampioen, dat maakt een mens nieuwsgierig. Zeker als het over ongeoorloofde middeltjes gaat.
Tussen de vele krantentitels is het niet lang zoeken, want op de voorpagina van de bewuste krant staat niet alleen een foto van Museeuw met daaronder “Wees duidelijk over cocaïne”, maar ook en vooral een prent waarop Belle Perez van kop tot teen barrevoets ligt te wezen. Je ogen worden er als het ware naartoe gezogen. Het gaat om een verwijzing naar de weekendbijlage waarin, naar men de lezer laat vermoeden, nog méér te zien is van de Limburgse schone met Spaans bloed. Wel zie, als ik al uitzag naar één schoon madam die zich eens geheel en al barrevoets aan mij mocht openbaren, dan was het wel Belle Perez! Nooit gedacht trouwens dat brave Limburgse dames zoiets durfden, maar allé, dromen zijn er om ooit eens uit te komen.
De truc van de commercie werkt, ik kan niet vlug genoeg mijn geldbeugel bovenhalen. Terwijl ik fluitend – “Enamorada boemboem!” – de winkel uitstap, kookt het in mijn Belgische bloed al van ongeduld om de bijlage te openen. En voorwaar, eenmaal thuis, vlug vlug doorbladerend naar de bladzijden 7 tot en met 13, blijkt het inderdaad zeer de moeite. Dat is nog eens, wat men noemt, “nieuws héét van de naald”! Maar ik zei het al, het betreft hier dan ook een echte kwaliteitskrant. Wat daarin allemaal te lezen staat! Een diepte-interview met La Belle (want het gaat niet alleen om de foto’s natuurlijk), een modereportage onder de noemer “Laat de bohemien in je los!”, een diepgravende studie over “Bloot voor het geld”, de vaste rubriek seksadvies door ene Mieke Mievis, een psycho-analytische bijdrage met als titel “7 leuke plekjes om hét buiten te doen”, alweer een andere rubriek waarin gescheiden partners over elkaar spreken, een bevrijdend artikel over naturisten en tot slot een heuse zomerhoroscoop, speciaal voor de lezer samengesteld door de huisastrologe. En dan heb ik het alleen nog maar over die weekendbijlage! Want eerlijk gezegd, menig uur en 58 bladzijden later, ben ik nog altijd niet tot de eigenlijke krant toegekomen. Méér zelfs, heb ik nog niet eens datgene gelezen waarvoor ik ze eigenlijk heb gekocht. De open brief van Johan Museeuw aan Tom Boonen. De vraag is zelfs of ik die nog wel wíl lezen, na al die hoogstaande, volksverheffende, boeiende edoch zeer vermoeiende lectuur die ik al tot mij nam. Sorry Johan, dan ben je al eens communicatief…
De Omloop van het Houtland, 1.1 in de UCI Europe Tour, wordt op een totaal nieuwe leest geschoeid. Beperkte het parcours zich in het verleden tot enkele lussen rond start- en aankomstplaats Lichtervelde, dan wordt voortaan het héle Houtland aangedaan. De nieuwe omloop is uitgetekend langs Ruddervoorde, Zedelgem en Jabbeke, volgt een hele tijd het kanaal Plassendale-Nieuwpoort, en gaat via Sint-Pieters-Kapelle, Diksmuide, Klerken en Zarren terug richting Lichtervelde. Daar volgt nog een spetterende finale van 8 plaatselijke ronden.
Voor het eerst wordt tegelijk ook een afwachtingswedstrijd georganiseerd. Terwijl de eliterenners de weg opgestuurd worden voor de grote lus van dik 100 kilometer, kan het publiek ter plekke genieten van een criterium voor elite zonder contract en beloften, over een circuit van 1,6 km in de centrumstraten.
De Omloop van het Houtland, qua UCI-categorie vergelijkbaar met b.v. Dwars door Vlaanderen of de Brabantse Pijl, wordt straks verreden op woensdag 24 september. Andermaal brengt Sporza deze semi-klassieker op televisie, de daaropvolgende zondag, in een ruime samenvatting vlak voor de rechtstreekse uitzending van het wereldkampioenschap. De zege in de Omloop van het Houtland ging vorig jaar naar Steven de Jongh, voor Baden Cooke en Niko Eeckhout. In Lichtervelde maakt men zich sterk om naast Quick Step-Innergetic en Silence-Lotto ook enkele Franse ProTour-ploegen aan de start te krijgen (Cofidis, La Française des Jeux,…).
De Omloop van het Houtland, een organisatie van de koninklijke wielrijdersbond Flandria, is straks aan de 64ste editie toe. Op de erelijst prijken o.a. Leon Vandaele, Gilbert Desmet, Tuur De Cabooter, Roger De Vlaeminck, Patrick Sercu, Herman Vanspringel, Walter Planckaert, Johan Museeuw, Johan Capiot en Niko Eeckhout. Zie ook: www.omloopvanhethoutland.be
We krijgen van Niko Eeckhout een fiets in bruikleen voor het Wielermuseum. Als ik in Wielsbeke bij hem aanbel, opent zijn jongste spruit de deur. “Dag meneer. En hoe heet jij?” Een spontane vraag van een guitig baasje van, naar ik schat, een jaar of zes.
Ik verklap ‘m mijn naam en vraag of zijn papa of mama thuis is.
“Is het wéér voor de dopingcontrole?”, zucht Eeckhout junior, met het soort samenzweerderigheid van grote mannen ondereen. Ik sta perplex. Dopingcontrole? Ik heb een mapje bij, dat wel, met de bruikleenformulieren voor het museum. Zie ik eruit als een dopingjager? Hoe moet ik mij zo’n controleur trouwens voorstellen? Met een mapje in de hand, blijkbaar. Maar toch ook met wat doktersgerief, me dunkt. En potjes voor een urinestaal of materiaal om bloed af te tappen heb ik helemaal niét bij. Gelukkig verschijnt de mama in de hall… Sjonge, het is tegenwoordig wat om een papa te hebben die koerst …
Naar het fraaie stadhuis van Leuven (en van Louis Tobback) voor de uitreiking van de prijzen van de Universitaire Werkgroep Literatuur en Media – ook bekend van het tijdschrift WeL. In de categorie ‘columns en cursiefjes’ waren er 92 inzendingen. De jury (Hans Devroe, Jacques Hoste, Daniëlle Manet en Johannes Swings) bekroonde mijn column ‘Walhalla’ met de eerste prijs. Leuk is zo’n bekroning voor de centen die eraan verbonden zijn. Maar in dit geval vooral leuk, vind ik, omdat ‘Walhalla’ over wielrennen gaat en zoiets in universitaire kringen lang geen evident onderwerp is. Coureurs, daar wordt door bepaalde academici nogal eens op neergekeken. Maar goed, daar komt blijkbaar verandering in. Vriend-collega Dries Vanysacker brak de ban. Een professor aan de KU Leuven die zich op de sportgeschiedenis stortte en boeken over Roger De Vlaeminck ging publiceren. En nu dus mijn sportcolumn die bekroond wordt door een universitaire werkgroep. We zijn op goeie weg. Wielrennen, ooit erkennen ze het als een stukje Vlaamse ‘cultuur’…